Bluesgate
HOME | INTERVIEWS | WORKBENCH | ARCHIVES | PIGNOSE LINKS | INFO
Interview Sonny

INTERVIEW | Sonny Hunt - Met een omweg toch op tournee

Tekst: Jan Blaauw

De in Nashville wonende Sonny Hunt speelt graag in Nederland. Ieder jaar tourt de gitarist met The Dirty White Boys langs de podia in de lage landen. Hij ziet het zelf als een fijne onderbreking van zijn bestaan in Amerika en heeft veel waardering voor het publiek wat de optredens bezoekt.

Aan de stok

Pas op vijftienjarige leeftijd pakt Sonny Hunt de gitaar. Daarvoor speelde hij drums. Als achtjarig ventje kroop hij achter een drumstel om er zeven jaar later weer achter vandaan te komen. Oorzaak: Jeff Beck. Sonny was en is een fanatiek bewonderaar van deze gitarist. Reden dus om een gitaar te pakken en het drumstel te laten voor wat het was. "Ik luisterde naar al het oude werk van Jeff Beck en probeerde dat mij eigen te maken. Daarna kwam Steve Lukather op mijn pad en die heeft mij enorm geïnspireerd. Iemand die ook van grote invloed is geweest is gitarist Al Di Meola. Met solo albums als Land of the Midnight Sun, Casino en Elegant Gypsy bewees Al Di Meola dat je prachtige muziek kon maken, buiten de 'mainstreem' om."

Maar het werk van Jeff Beck spreekt Sonny Hunt toch wel het meeste aan. "Er is voor mij niemand die klinkt zoals Jeff. Hij zingt als het ware door zijn gitaar. De wijze waarop hij speelt op zijn Stratocaster, de dynamiek die hij in spel gooit, ik ken geen andere gitarist die zo muziek maakt. Bij Al Di Meola werd ik vooral gegrepen door de techniek, het precieze spel, zijn snelheid en het heldere geluid. En voor zowel Jeff Beck, Al Di Meola en Steve Lukather geldt dat ze een herkenbare stijl hebben. Na een paar noten te hebben gehoord pik je ze er meteen tussenuit."

In de jaren zeventig zat Sonny Hunt, net zoals veel andere gitaristen, gekluisterd aan de draaitafel, keer op keer luisterend naar zijn voorbeelden. Oefenen, proberen, uitzoeken. "Je ontwikkelt na verloop van tijd toch een eigen stijl. Een geleidelijk proces dat natuurlijk verloopt. Je maakt gebruik van je voorbeelden en stap voor stap vermengd zich dat met je eigen techniek. En dan maar hopen dat het uitdraait op iets speciaals waaraan andere mensen kunnen horen dat jij het bent."

Dagelijks brood

Hoewel gitaarspelen in zijn tienerjaren min of meer een hobby was, zat er achterin zijn hoofd het idee om later met een band 'on the road' te gaan. Een band die niet direct beroemd hoefde te worden, maar wel kwaliteit genoeg in zich zou hebben om te worden opgemerkt. "Ik denk dat vele muzikanten die droom hebben. Om als professioneel muzikant hun boterham te kunnen verdienen. Dat betekent overigens niet automatisch dat je daar gelukkiger van wordt. Het komt gewoon neer op plezier hebben in wat je doet, nieuwe dingen leren en nieuwsgierig blijven. Als je iets nieuws hebt opgepikt kun je dat weer toepassen tijdens optredens. Dat houdt de motor dan wel draaiende."

Uiteindelijk kwam een echt professionele carrière als gitarist niet direct op het pad van Sonny Hunt. De familie bezat een aantal bedrijven. Zijn vader had een lampenzaak en opa en oma een elektrotechnische groothandel. Dus toen Sonny zijn school had afgemaakt ging hij aan de slag bij zijn familie. "Waar ik vandaan kom was het niet mogelijk om je geld te verdienen met muziek maken. Overdag ging je gewoon aan het werk en 's avonds probeerde je optredens te regelen en te spelen. Eerlijk gezegd was er ook wel wat druk vanuit mijn familie om te gaan werken in hun bedrijven. Zij hadden het opgebouwd en wilden graag dat de business in de familie bleef. Bovendien zagen zij niet hoe je als professioneel muzikant je brood kon verdienen door constant te spelen. En misschien hadden ze daar ook wel gelijk in. Maar mijn gitaar en muziek heb ik altijd serieus genomen. Uiteindelijk doe ik nu beide."

Sonny Hunt en Tony Spinner

Door de jaren heen heeft Sonny Hunt een goede vriendschap opgebouwd met gitarist Tony Spinner. "Ik ontmoette Tony begin jaren tachtig toen ik met mijn band speelde op een open lucht festival in de buurt van Little Rock, Arkansas. Tony speelde daar ook met zijn eigen band. Ik heb hem zien optreden en was onder de indruk van zijn gitaarspel en de manier waarop hij zong. Nadat wij elkaar ontmoet hadden kwam Tony naar mijn studio en daar hebben we samen veel gespeeld op elkaars demo's die we opnamen. Ik regelde hier en daar wat sessieoptredens voor hem en we zijn goede vrienden geworden."

Sonny Hunt

Studio slopen

In de jaren tachtig en negentig bezat Sonny Hunt een studio in Arkansas. "Uiteraard nam ik daar alles op wat door de deur kwam binnenlopen. En we deden heel veel producties. Van demo's tot complete albums, van gospel tot hardrock. Ook djingles en commercials. In die ruim twintig jaar heb ik heel veel ervaring opgedaan in het opnemen en produceren, maar ook door als sessiedrummer en gitarist op opnames mee te spelen. Veel van geleerd en leuke tijden beleefd met mijn studio."

Zo tegen de tijd dat de 2,5 inch tapes en 24-sporen recorders werden ingewisseld voor Pro Tools kwam er voor Sonny een eind aan zijn studiocarrière. Dat had overigens niets te maken met de investering die dat met zich mee zou brengen. "Ik ging lekker met mijn studio", begint de gitarist lachend, "tot op een avond toen ik een optreden had met Tony in Arkansas. Een gast, die wat rondreed in zijn pick up truck, had veel te veel gezopen. Hij verloor de macht over het stuur, reed vol gas van de straat af over het veld dat voor mijn studio lag, en belandde dwars door de muur in mijn studio. En mijn studio was een stenen gebouw. Eenmaal binnen knalde hij dwars door het drumhok heen. Die crash vernielde niet alleen het interieur maar ook de constructie van het gebouw. Uiteindelijk heb ik het moeten slopen en hield ik de studio voor gezien."

Op tournee in Nederland

In 2004 speelde Sonny Hunt met Tony Spinner, drummer Kim Edens en bassist Mark Fender. Daarnaast speelde Tony ook nog in Toto. Via iemand van het management van Toto kwam Tony in contact met Arja Stam van het Nederlandse DDA Agency. DDA Agency had belangstelling en begon Tony Spinner te boeken. "Zo kwam Tony dus bij ons en riep 'We gaan naar Holland, Europa!' Voor mij was het de eerste keer dat ik de VS verliet en uiteindelijk hebben we in 2004 twee keer getourd door onder andere Nederland. De eerste tour in de lente en later nog een keer in de herfst. Dat ging uitstekend en het waren leuke tours. Maar toen er sprake was van een derde tour werd dat voor mij en voor Kim Edens lastig in te plannen. Wij hadden onze eigen bedrijven en konden eigenlijk niet voor een derde keer binnen zo'n korte periode onze zaken achterlaten. Daarbij overwoog Tony om met Nederlandse muzikanten te gaan spelen. Dat zou de kosten van vliegtickets aanzienlijk omlaag brengen."

"Uiteindelijk ben ik samen met Tony voor de derde en later nog voor een vierde tour naar Nederland gekomen. Waarbij de band werd aangevuld met twee Nederlandse muzikanten. Maar na die vierde tour moest ik echt weer tijd aan mijn bedrijf gaan besteden en Tony ging vanaf dat moment alleen op pad naar Nederland."

The Dirty White Boys

Tijdens de tours met Tony Spinner komt Sonny Hunt in contact met Dick Stam. Dick, broer van Arja Stam, speelt bas en zingt. "Dick kwam met het idee om samen met mij en een drummer een nieuwe band te starten waarbij Dick de naam zou gebruiken van een band die hij eerder had, namelijk 'The Dirty White Boys'. De boekingen zouden dan via Arja Stam kunnen lopen." Sonny Hunt and The Dirty White Boys starten in 2007. Naast drummer Han Nijenhuis - die eerder ook bij Tony Spinner speelde - is er ruimte voor gastgitaristen. Rory de Kiviet en Leif de Leeuw bijvoorbeeld. Voor de komende tour zal naast Sonny Hunt en Leif de Leeuw, Simone Cesarini meespelen - gitaar en vocals - en de jonge gitarist Filip Schrijver speelt een aantal keren mee als special guest.

"Ik ben gewoon één van de bandleden in deze groep. Ik zing een paar songs, maar het meerendeel wordt gezongen door Dick. Daarnaast vind ik het fijn om met Leif te spelen. Hij is nog erg jong maar beheerst zijn instrument als geen ander en voelt tijdens het spelen goed aan hoe wij elkaar kunnen afwisselen en ondersteunen. En de sfeer binnen de band is goed. Dat maak je ook wel eens anders mee."

Hoewel de optredens voornamelijk in Nederland zijn spelen Sonny Hunt and The Dirty White Boys ook in Duitsland en in Luxemburg. "Dat was toch wel grappig" begint Sonny. "Toen we in Luxemburg speelden was ik jarig. Dat is hier thuis leuk om te vertellen. Het land is zo klein dat ze er hier nog nooit van gehoord hebben en de naam is ook nog eens moeilijk uit te spreken. Vrij uniek dus, want er is in mijn omgeving niemand die kan zeggen dat hij of zij hun verjaardag in Luxemburg hebben gevierd."

Sonny Hunt

Eigen materiaal

Sonny Hunt componeert zelf ook maar dat zijn over het algemeen instrumentale nummers waar ook jazzinvloeden in verweven zitten. Heel anders dan de bluesrock die hij speelt met The Dirty White Boys. "Meer het soort muziek dat je in een lift zou kunnen horen". Sonny lacht erbij. "Ik heb ooit lang geleden wel eens een plaat uitgebracht, maar dat is er de laatste jaren niet meer van gekomen. Ik heb veel materiaal geschreven en moet eigenlijk nog steeds beslissen wat ik zou willen uitbrengen en wat ik op plank laat liggen. Maar ik heb bijvoorbeeld ook nummer over mijn dochter geschreven, dat zou er zeker op komen te staan. Het is eigenlijk nu meer een kwestie van een goede studiolokatie vinden. Een vriend van mij bezit een studio maar heeft zoveel werkzaamheden dat ik een stapje terug moest doen. Als ik een goede lokatie heb gevonden dan kan ik weer verder met deze projecten."

On stage in Amerika

Sonny Hunt woont in Nashville. De Music City in de USA. En daar zit ook meteen de bottleneck. "Ik heb veel vrienden die muziek maken maar ik heb hier geen eigen band. Ik treed wel op, maar dan met vrienden wiens optredens ik bezoek als ze in de buurt spelen. Zo moet ik voor zaken naar Arkansas en vrienden van mij spelen daar in een club, nodigen mij uit, en omdat ik dan toch in de buurt ben speel ik met ze mee. In Nashville zijn er niet veel bands meer. De muzikanten spelen veel meer in sessieverband. Zo kun je iemand de ene avond country horen spelen en de andere avond staat ie met een rock en roll band op de planken. Net waar behoefte aan is. Er zijn vele singer/ songwriters in Nashville die hun materiaal spelen en hopen ontdekt te worden. Soms hebben ze een band nodig en dan worden er wat muzikanten benaderd voor ondersteuning. Vele muzikanten maken dan gebruik van zogenaamde 'number charts'. Een nummer staat in een bepaalde toonsoort en met cijfers wordt de volgorde en timing van de accoorden aangegeven. Tijd om te repeteren is er namelijk niet."

"Als ik materiaal van The Dirty White Boys laat horen reageert men hier best enthousiast." Toch merkt Sonny Hunt een groot verschil in publiek. "In Nederland en Duitsland komen de mensen naar het podium en genieten van de band. Laten hun waardering zien, geven applaus, gaan na afloop met je in gesprek. Hier niet. Mensen gaan aan een tafel zitten drinken en het kan ze niet schelen wat voor band er speelt zolang ze maar kunnen drinken. Tenzij het echt, maar dan ook écht een goede band is die ze onder tafel speelt. Er is hier zoveel muziek dat men verwend is maar ook doordrenkt. Je hebt geluk als je twee of meer mensen hoort applaudiseren na een nummer."

Gear

Net als veel andere gitaristen merkt ook Sonny het verschil in de kwaliteit tussen instrumenten die nu gebouwd worden en het oudere materiaal. Sonny heeft wat oude gitaren uit de jaren zestig en zal daar nooit afstand van doen. "Je voelt gewoon het verschil tussen dat oudere en nieuwe materiaal. Het wordt anders in elkaar gezet en je moet echt mazzel hebben om tegen een nieuw instrument aan te lopen die je hetzelfde gevoel geeft als de oude vertrouwde instrumenten waar je mee bent opgegroeid. Ik speel het meest op mijn Gibson Les Paul omdat ik die het breedst kan inzetten. Je kunt er blues op spelen, rock en roll, jazz en zelfs country. Daarnaast heb ik wat Fender Telecasters die mij wel bevallen."

Sonny Hunt

Live

Sonny komt in september weer naar Nederland om met The Dirty White Boys op te treden. "Het wordt een 10-daagse tour door Duitsland en Nederland. Er is voldoende gelegenheid om ons te zien en horen spelen en daarbij is het altijd leuk om naar Nederland te komen. Ik kijk er nu al naar uit!."

19x19
blackpixel
19x19
Sonny Hunt
19x19
   
white line

© 2018 De Rijdende Slager - Bluesgate | All logos are used with permission of the performing musicians | Webdesign Lackthose Brothers