Bluesgate
HOME | INTERVIEWS | WORKBENCH | ARCHIVES | PIGNOSE LINKS | INFO
Interview Machiel

INTERVIEW | Machiel Boon - English Masters Degree op het podium

Tekst: Jan Blaauw

Wanneer Ruben Hoeke vlak voor de zomer aankondigt zijn vijftien jaar durende samenwerking met zanger Frank van Pardo te beeindigen, komt dat aan als een rots die in een vijver wordt gelazerd. Nog voordat het water de kans krijgt om tot rust te komen kondigt hij de nieuwe zanger al aan: Machiel Boon.

Oude bekende

Voor Hoeke is Machiel Boon méér dan alleen een keuze voor een nieuwe zanger. De samenwerking is een hereniging van twee muzikale en goede vrienden, die in het verleden elk hun eigen pad besloten te kiezen. Plooien in hun vriendschap konden toen niet worden gladgestreken zonder kreukels en het afscheid was een feit...

Machiel Boon is amper vijf jaar wanneer hij bij zijn vader en moeder in de auto 'Jumpin' Jack Flash' van de Stones op de autoradio hoort. "Zo jong als ik was, geweldig vond ik het!" Moeders opmerking 'dat zijn allemaal maar rare mannen hoor' werd door Machiel aan de kant geschoven want dát maakte het alleen maar interessanter. Z'n vader gaf de doorslag toen hij met de kleine Machiel over de vrijmarkt liep en een gitaar spotte. Zonder snaren. Vader waande zich veilig toen hij de twee gulden - afgedongen - betaalde. Volgende stop was echter een muziekwinkel om de felbegeerde snaren te kopen. Vervolgens sloeg ik aan het rommelen op dat ding. Dat ging zo door tot ik een jaar of acht was. Toen ging ik op gitaarles bij Paul Kueter. Die man was ook Stones fan. Daarbij had ik buurjongens die een drumstel hadden staan en een basinstallatie. Die gasten werden knettergek van mij want ik zat elke dag tussen de deur. Dat ging echt zo van 'Hé, daar heb je Machiel weer, stuur 'm maar door naar boven.'

Rock en Roll (high) school

Voor de kleine Machiel was het duidelijk. Hij moest en zou rock en roller zijn. Iets anders bestond er niet. Bij maandafsluitingen op de basisschool stond ie te playbacken op Status Quo. "Die muziek draaide ik dan versneld af want in die tijd was 'Alvin and the Chipmunks' razend populair dus wilde ik ook die hoge stemmetjes horen maar dan van Status Quo". Zo rolde Machiel van maandafsluiting tot maandafsluiting door zijn lagere school heen. "Van de middelbare school heb ik weinig gezien. Ik was altijd aan het spijbelen. Meestal zat ik in de lokale muziekwinkel tussen de gitaren. Hoorde bijna tot het meubilair. Ik heb eigenlijk nooit het idee gehad dat ze daar deze vorm van buitenschoolse opvang vervelend vonden, haha!"

Maar vader en moeder Boon grepen in. Met een stok achter de deur, zo breed als de deur zelf, maakten zij hun zoon duidelijk dat er toch moest worden geleerd voor een écht vak. Hij had de hersens - Machiel is geen domme jongen - maar hij had gewoonweg geen zin om te leren. Bovendien was hij er van overtuigd dat hij op zijn veertiende al min of meer een gearriveerde rocker was. "Ik leefde in mijn eigen hardnekkige fantasie en kon en wilde dat niet loslaten." De oplossing werd gezocht in een jongensinternaat. Deze privéschool zou de rock en rollende Machiel de benodigde discipline bij kunnen brengen om hem klaar te stomen tot functioneel en productief burger voor de maatschappij. "Ik heb daar tot mijn afstuderen gezeten. Slaagde op mijn achttiende met vlag en wimpel. Maar ik vond het daar ook leuk, in tegenstelling tot mijn oude school waar ik mijzelf naar toe moest slepen, zo vervelend vond ik het daar."

Daarna volgde een studie Engels in Engeland waar Machiel een masters degree wegsleepte in de Engelse taal. "En uiteraard sessies organiseren in Birmingham, want je wil toch bijblijven als rock en roller. Een geweldige tijd."

Machiel Boon

Klaar mee

Rock en roll was voor Machiel Boon niet alleen muziek. Nee, daar hoorde ook een bepaalde levenstijl bij. Achteraf gezien geeft Machiel ronduit toe dat die levenstijl niet de meest gelukkige is geweest.

"Op de een of andere manier had ik veel onrust diep in mijzelf. Ik had een baan als leraar Engels en lesgeven aan leerlingen vond ik heel tof om te doen. Tot op de dag van vandaag kom ik nog oud leerlingen tegen, die zelf hun plek gevonden hebben en dan heb ik daar echt een trots gevoel bij. Dan denk ik daar ook een steentje aan te hebben bijgedragen. Ondertussen maakte ik muziek maar zat niet lekker in mijn vel. Door de druk van een verantwoordelijke baan in combinatie met wat ik eigenlijk het liefste wilde doen én zijn, ontspoorde ik. Rondhangen in een, voor mij, verkeerde scene werd een enkele reis bergafwaarts. Mijn toenmalige relatie liep stuk, terwijl we net een dochter hadden gekregen. Alles raakte ik kwijt. Dat was echt een 'head on collision' tegen de dikste muur die ik ooit ben tegengekomen. Ik had niets meer en kon weer op nul beginnen."

Bands en albums

Door het onrustige karakter van Machiel lijkt het alsof hij nooit echt in bands heeft gezeten en alleen maar heeft gejammed maar dat is niet helemaal juist. Door de jaren heen heeft hij, onder andere met Ruben Hoeke, nog gespeeld in bands als The Strolling Bones, samen met Chris Jagger in Paradiso, in de band Hijack Charlie, Southern Comfort - met de bassist Joe Cocker en de drummer van Gloria Estefan - met Gregorio Rangel en Pablo Minoli van de Argentijnse metalband Laberinto en een Creedence tribute band. "Ik probeerde mij in de kijker te spelen, overal te staan en de liedjes die we speelden zo interessant mogelijk te brengen. Daarbij heb ik zelf nog drie albums, waaronder Nightprowler, met eigen werk gemaakt. En al die inspanningen hebben wel zijn vruchten afgeworpen. Ook in 'Bourbon Street' in Amsterdam heb ik heel veel gespeeld met vrienden en daar zijn ook weer de nodige samenwerkingsverbanden uit ontstaan."

Ruben Hoeke Band

Begin juni 2014 neemt Ruben Hoeke de beslissing om de samenwerking met zanger Frank van Pardo te beeindigen. Dat besluit slaat in als een bom en onmiddelijk vliegen de aanbiedingen van zangers bij Ruben Hoeke om de oren. Hoeke is op zoek naar een zanger waar hij op kan bouwen. Iemand die voor de komende jaren de Ruben Hoeke Band op nummer één plaatst op zijn prioriteitenlijst. Een zanger die zichzelf creatief bewezen heeft en mee kan schrijven en componeren aan nieuw materiaal. Machiel Boon hierover: "Toen Ruben jaren geleden met de Ruben Hoeke Band aftrapte samen met Frank van Pardo krabte ik mij eigenlijk wel achter de oren. Ik beneed Frank van Pardo maar besefte ook dat de vriendschap tussen mij en Ruben heel erg onder druk was komen te staan. Resulterend in een verwijdering waar ik toen geen handvatten voor vond om het weer goed te krijgen."

Ondertussen heeft Machiel zijn zaken alweer een hele tijd op orde. Moest wel drie jaar geleden door een ongeluk op zijn boot bijna één van zijn onderbenen missen, en daardoor zijn loopbaan in het onderwijs vaarwel zeggen. Maar onlangs getrouwd en met de gedeelde zorg voor zijn dochtertje, telt hij zijn zegeningen. Het contact met Ruben kwam een jaar geleden ook weer tot stand. "Ik raakte toen met Ruben in gesprek en het klikte weer als vanouds. Afgelopen juli maakte hij terloops de opmerking '...waarom kom jij niet in de band zingen?' Ik lazerde zowat van mijn stoel. Zat eigenlijk enorm te genieten van het feit dat wij elkaar na al die jaren weer recht in de ogen keken en had dáár niet eens over nagedacht. De rest van de avond hebben we alles maar dan ook écht alles uitgepraat, besproken wat hij en ik verwachtten van onze samenwerking en waar het allemaal toe kon leiden. Vervolgens als een gek de setlijst voor de Zwarte Cross uit mijn kop zitten leren en repeteren."

Machiel Boon

Creatief

Toch is het voor Machiel wennen aan het idee dat hij de teksten van Frank van Pardo aan het zingen is. "Ik vind Frank een prima gozer, hij is zelfs blij dat ik zijn plek heb kunnen overnemen in de band. Maar het zijn zíjn teksten. En vaak heel persoonlijk. Nummers die Frank geschreven heeft waar ik, doordat ik een bepaalde ervaring niet deel, geen voorstelling van kan maken doe ik niet. Die liggen te dicht bij Frank zelf en ik respecteer hem teveel om daarmee aan de haal te gaan. De andere songs krijgen toch als vanzelf een andere wending. Ik ben iemand anders, dus dat is niet meer dan een logisch gevolg. Tja, en mijn Engelse master degree zit een beetje in de weg. Beroepsdeformatie zullen we maar zeggen, haha! Dus hier en daar pas ik een tekstregel aan en dat is voor mij dan ook een ankerpunt om de gehele tekst makkelijker in mij op te nemen."

De Zwarte Cross vormde het begin van een nieuwe impuls voor de Ruben Hoeke Band, met Machiel Boon. "Ruben en ik zijn net als vroeger twee handen op één buik. Ik heb 'm door de jaren heen enorm gemist. En ik kan niet wachten tot de periode komt dat we kunnen schrijven aan nieuw materiaal. De adrenaline stroomt door mijn lijf en ben echt tot op het bot gemotiveerd en geinspireerd om dit te laten slagen. Wat dat aangaat is het een droom die uitkomt. De reacties na het eerste optreden waren uiterst positief, daar ben ik heel blij mee want de spanning gierde door mijn keel. En met name voor Ruben ben ik blij dat het zo heeft uitgepakt. Hij heeft toch een ingrijpende stap ondernomen en mij het volle vertrouwen gegeven."

Ook Arjen Knaap, de drummer, is blij met de komst van Machiel in de Ruben Hoeke Band. "Voor iemand als Arjen is het toch heel wat om, bij wijze van felicitatie, bij mij thuis langs te komen met een halve zelfgebakken pruimentaart! Maar, serieus, Arjen leert mij om te relativeren. Ik speelde al met hem samen in Southern Comfort maar leer hem nu toch op een andere manier kennen. Wanneer ik zit te stressen om alles in mijn kop te stampen sleept hij mij m'n huis uit om even onze koppen in de wind te gooien en leeg te maken."

Collectie

Machiel heeft een leuke collectie gitaren opgebouwd en een eigen studio. "Mijn dochtertje kwam ons nieuwe huis bekijken. We zijn net verhuisd dus ze was benieuwd naar haar kamertje. Maar eerst liep ze met haar moeder naar mijn studio op zolder. Ze zette haar handjes in haar zij en zegt 'Het zijn er zestien mam!' Om mij vervolgens heel indringend aan te kijken met de boodschap 'En pap?... Zeventien gaat 'm niet meer worden hè?' Maar toen mijn dochtertje op vakantie ging zag ik toch mijn kans schoon. Machiel lacht er uitbundig bij. "Daar staat ie. Gitaar nummer zeventien... Ik kon het niet laten." Machiel toont een Gibson Les Paul. Dit duo zal nog heel vaak op de podia te zien zijn.

Machiel Boon

Genieten

Het jochie van vijf zie je zo af en toe nog terug in de ogen van Machiel. Onbevangen de wereld inkijkend, rock en roll dromend en met volle inzet het podium eigen makend. Zevenendertig is hij nu. En hij geniet. Samen met Ruben Hoeke en zijn band...

19x19
blackpixel
19x19
Ruben Hoeke Band
19x19
   
white line

© 2015 De Rijdende Slager - Bluesgate | All logos are used with permission of the performing musicians | Webdesign Lackthose Brothers