Bluesgate
HOME | INTERVIEWS | WORKBENCH | ARCHIVES | PIGNOSE LINKS | INFO
Roots van de Stones

ARCHIVES | De Roots van de Stones - Deel 1

Tekst: Machgiel Bakker

De Roots van de Stones is een regelmatig terugkerende column op deze site waarin de muzikale wortels van de belangrijkste rock groep uit de zestiger jaren, de Rolling Stones, worden blootgelegd. Hoe baanbrekend de Stones ook indertijd waren, hun muziek ontstond niet temidden van een totale windstilte. De leden van de Stones werden in hun jeugd continu beïnvloed door liedjes op de radio en in films en het was vooral het fundament van de blues en R&B dat in de eerste platen van de groep duidelijk doorsijpelde.

Waar luisterden Mick Jagger, Brian Jones en Keith Richards naar toen ze jong waren? Welke platen hadden ze onder hun arm als ze gingen repeteren? Deze serie legt het allemaal bloot. The Roots van de Stones gaat terug naar het begin van de hedendaagse popmuziek en presenteert originele artiesten als Chuck Berry, Bo Diddley, Muddy Waters, Otis Redding en The Temptations, maar ook allang vergeten artiesten als Bob & Earl, Gene Allison en O.V. Wright.

De serie trekt een verrassend spoor door de geschiedenis van de hedendaagse popmuziek en presenteert een breed scala aan genres – country, blues, gospel, soul, R&R en rockabilly.

Bo Diddley - The Riff Doctor

Als er iemand een sleutelrol heeft gespeeld in de ontwikkeling van de blues naar de rock ’n roll dan is het Bo Diddley wel. Zijn ruwe en dominante riffs waren de inspiratie bron voor de R&B rage die in het begin van de zestiger jaren in Engeland losbrak. The Yardbirds, Manfred Mann, The Who, The Animals, The Pretty Things en de Stones waren allemaal schatplichtig aan Diddley, die in 1955 doorbrak met z’n debuut single, die hij voor het gemak maar naar zichzelf had vernoemd - 'Bo Diddley'.

Het is dè oer-rif uit de pop geworden: de ritme sectie (enkel drums, samba ballen en mondharmonica) speelt een consistent, hakkerig ritme patroon en Diddley’s tremolo gitaar zorgt voor de melodie en de versieringen. Meer is het niet, en dat alles in één akkoord gespeeld.

De Bo Diddley beat hoor je terug in een groot aantal bekende pop songs, waaronder 'Not Fade Away' van Buddy Holly uit 1957 (gecovered door de Stones in 1964); 'Willie and the Hand Jive', Johnny Otis (1958); '(Marie's the Name) His Latest Flame' - Elvis Presley (1961); 'Faith' - George Michael (1987) en de grote hit van U2 in 1988, 'Desire'.

Red Saunders’ Orchestra

Maar ook Bo Diddley heeft het weer niet van een vreemde. De tekst van 'Bo Diddley' lijkt wel heel erg op die van 'Hambone' (1952) van Red Saunders’ Orchestra met zang van Dolores Hawkins & The Hambone Kids. Zo is de tekst op dat wonderlijke novelty plaatje uit 1952:

“Hambone Hambone, have you heard,
Papa’s gonna buy me a mockingbird.
And if that mockingbird don’t sing,
Papa’s gonna buy me a diamond ring.
And of that diamond ring don’t shine,
Papa gonna take it to a five and dime.”

En vergelijk dat eens met 'Bo Diddley':

“Bo Diddley buy baby diamond ring
If that diamond ring don't shine
He gonna take it to a private eye
If that private eye can't see
He better not take the ring from me”.

In het origineel van Red Saunders voeren The Hambone Kids een percussieve dans uit die ze de ‘Hambone’ noemden (ook wel ‘the dancing juba’ genoemd) waarbij er ritmisch op de borst, dijen en voeten wordt geslagen, een dansvorm die teruggaat naar het Haiti uit de 19e eeuw.

Roots van de Stones

Vernieuwend

Het werkelijk vernieuwende aan Diddley was dat hij dit ritme opnam in de rock ’n roll en ermee ging experimenteren. Zijn elektrische gitaar (de rechthoekige Gretsch - 'The Twang Machine' - die hij zelf had gefabriceerd) versterkte het hambone ritme, dat weer ondersteund werd door een simpele maar zeer effectieve shuffle van maracas, drums en (soms) bas gitaar.

Ook gebruikt Diddley de zogenaamde 'clavé' beat die z’n handelsmerk is geworden. In de Cubaanse ‘son’ muziek die net na de Eerste Wereldoorlog in Havana opkwam, en in de dertiger jaren immens populair werd in de VS, is de clavé (twee stokjes die op elkaar geslagen worden) het instrument dat het basale ritme tikt en de boel bijeenhoudt. Het ritme gaat (meestal) zo: ‘One e and ah, two e and ah, three e and ah, four e and ah.’ En dit ritme hoor je dus terug in vele rock ’n roll, pop en zelfs hip hop platen.

Coverband

Toen de Stones zich in 1962 formeerden was het primair een cover band en zouden dat blijven tot ver in 1965, toen ze pas eigen materiaal gingen schrijven. In het live repertoire waren de songs van Diddley (en die van Muddy Waters) in de meerderheid. Toen ze eind januari 1963 voor het eerst de studio indoken (de Londense Regent IBC Studios) namen ze drie songs van hem op. De eerste was 'Diddley Daddy' (de 2e single van Diddley, ook alweer naar hem zelf vernoemd!) en ook hier hoor je een basaal ritme slechts doorbroken door Jagger’s bluesy vocalen en twee korte solo’s - een harmonica solo van Brain Jones en een piano solo van Ian Stewart (het onofficiële zesde Stones lid). De opname is nooit uitgebracht maar circuleert als bootleg vrijuit op het web.

In dezelfde studio sessie nemen ze nog twee songs van hem op,'Road Runner' en 'Crackin’ Up', die ook nooit officieel op plaat verschenen zijn. Het is opvallend hoe weinig Diddley songs er uiteindelijk in het reguliere Stones materiaal zijn terecht gekomen. Slechts twee: 'Mona (I Need You Baby)' (op de debuut LP uit 1964) en een live versie van 'Crackin’ Up' voor de LP Love You Live (1977).

One-chord wonder

In 1994 was Diddley speciale gast bij de (pay-per-view) uitzending van het Voodoo Lounge concert van de Stones waar hij samen met de band “Who Do You Love” speelt, alweer een slim ‘one-chord wonder’ van Diddley met een woordspeling op ‘Voodoo’.

Diddley overlijdt in 2008 en zelfs toenmalige president George Bush prijst zijn bijdrage aan de ontwikkeling van de rock ’n roll. En ook Mick Jagger roemt z’n uniciteit: “He was a wonderful, original musician who was an enormous force in music and was a big influence on The Rolling Stones. He was very generous to us in our early years and we learned a lot from him.”

Hieronder staan enkele YouTube links:

Bo Diddley: Bo Diddley
Red Saunders: Hambone
Bo Diddley: Diddley Daddy
Rolling Stones: Mona
Rolling Stones: Crackin' Up (live)

Lees verder: Deel 2 - De roots van de Stones

19x19
blackpixel
19x19
Radio Remember
19x19
   
white line

© 2018 De Rijdende Slager - Bluesgate | All logos are used with permission of the performing musicians | Webdesign Lackthose Brothers